විචාර

අටමස්ථානාධිපති හිමි සහ අසරණ දියණියක සම්බන්ධ සිදුවීම පිළිබඳ ධර්මානුකූල විග්‍රහයක්

ශ්‍රී ලාංකීය බෞද්ධ ජනතාව ගේ මුදුන්මල්කඩ බඳු වූ, ජය ශ්‍රී මහා බෝධීන් වහන්සේ සහ රුවන්වැලි මහා සේයාව ඇතුළු පූජනීය ස්ථාන අටකින් සමන්විත අනුරාධපුර අටමස්ථානය යනු සමස්ත ලෝකවාසී බෞද්ධයන් ගේ ම ඉහළම ගෞරවයට සහ වන්දනාවට පාත්‍ර වූ ආලෝක පියසකි. එවැනි උදාර පුණ්‍ය භූමියක නායකත්වය සහ භාරකාරත්වය දරන අටමස්ථානාධිපති පදවිය යනු සාමාන්‍ය තනතුරක් නොව, සමස්ත ශාසනයේ ම ප්‍රතීකයක් බඳු වූ වගකිවයුතු ධුරයකි.

එවැනි උත්තරීතර පදවියක් දරන භික්ෂුවක සහ දැනටමත් විවිධ පීඩාවලට හෝ දූෂණයට ලක්වූ අසරණ දියණියක සම්බන්ධ කරමින් සමාජගත වන පුවත් මුළු මහත් බෞද්ධ සමාජය ම දැඩි කම්පනයකට මෙන්ම සදාචාරාත්මක අර්බුදයකට ලක් කරයි. මෙම සිදුවීම හුදෙක් ලෞකික නීතිය උල්ලංඝනය කිරීමක් පමණක් නොව, බුදු දහමේ මූලික හර, භික්ෂු විනය සහ බෞද්ධ සංස්කෘතික පදනම මුළුමනින්ම දෙදරා යැවීමකි.

1. සහකම්පනය වෙනුවට තෘෂ්ණාව ක්‍රියාත්මක වීම

බුදු දහමේ සමස්ත පදනම ගොඩනැඟී ඇත්තේ කරුණාව, මෛත්‍රිය, මුදිතාව සහ උපේක්ෂාව යන සතර බ්‍රහ්ම විහරණ මතය. විශේෂයෙන්ම සමාජය තුළ අසරණභාවයට පත්ව සිටින අයෙකු විශේෂයෙන් ගැහැනු දරුවෙකු කෙරෙහි ඔය සියල්ලම පෑවත් මදි ය.

බුදුරජාණන් වහන්සේ සැමවිටම දේශනා කළේ අසරණ වූවන් ආරක්ෂා කිරීම සහ ඔවුන්ට පිහිට වීම උතුම් මිනිස් ගුණාංගයක් මෙන්ම පැවිද්දෙකුගේ මූලික වගකීමක් ද වන බවයි. පන්සලක අගය එය යි.

"සබ්බේ තසන්ති දණ්ඩස්ස - සබ්බේසං ජීවිතං පියං

අත්තානං උපමං කත්වා - න හනෙය්‍ය න ඝාතයේ"

(සෑම දෙනා ම දඬුවමට බිය වෙති, සැමට ම තමන්ගේ ජීවිතය පියසුලු ය. එබැවින් තමන් උපමාවට ගෙන අන් අයට හිංසා නොකරන්න.)

මෙම ධර්ම පාඨයට අනුව, දැනටමත් මානසිකව හෝ කායිකව බිඳී වැටී සිටින අසරණ දියණියක ගේ දුර්වලතාවක්, බියක් හෝ අසරණකමක් තමන් ගේ ලෞකික, කාමුක අරමුණු වෙනුවෙන් භාවිත කිරීම බෞද්ධ දර්ශනයට අනුව මහා අවිද්‍යාවක සහ ආත්මාර්ථකාමීත්වයක ප්‍රතිඵලයකි. සිදුවිය යුතුව තිබුණේ ඇයට සෙවණක් වෙමින්, ධර්මානුකූලව ඇයගේ මනස සුවපත් කිරීම වුව ද, ඊට ප්‍රතිවිරුද්ධව තෘෂ්ණාවට වහල් වී ක්‍රියා කිරීම ශාසනික ප්‍රතිපදාව මුළුමනින් ම කෙලෙසීමකි. රාගයෙන් අන්ධ වූ විට පුද්ගලයකුට තමන් ඉන්නා තත්ත්වය, වගකීම හෝ සිදුවන මහා විනාශය නොපෙනෙන බව මෙයින් පැහැදිලි වේ.

2. කාමය වරදවා හැසිරීම භික්ෂුවකට නොගැළැපෙන අයුරු සහ විනය නීති

ගිහියන් සඳහා බුදුරජාණන් වහන්සේ පංචශීල ප්‍රතිපදාවේ තෙවැනි ශික්ෂා පදය ලෙස "කාමේසුමිච්ඡාචාරා වේරමණී" (කාමයෙහි වරදවා හැසිරීමෙන් වැළකීම) පනවා ඇත. ගිහියන්ට විවාහක ජීවිතයක් තුළ කාම ආශ්වාදය විඳීමට අවසර තිබුණ ද, එය වැරදි සහ සමාජ විරෝධී ක්‍රමවලින් නොකිරීම එහි අදහසයි.

කෙසේ වුවද, භික්ෂූන් වහන්සේලා උදෙසා පනවා ඇති නීතිය මීට වඩා හාත්පසින්ම වෙනස් සහ දැඩි එකකි. භික්ෂුවක් දිවුරුම් දිය යුත්තේ "අබ්‍රහ්මචරියා වේරමණී" ශික්ෂා පදය යි. එනම්, සියලු ආකාරයේ කායික/කාමුක සේවනයෙන් මුළුමනින්ම වැළකී උතුම් බ්‍රහ්මචර්යාව සුරැකීමයි.

ප්‍රථම පාරාජිකා ඇවැත (The First Parajika)

භික්ෂු විනය පිටකයේ (ප්‍රාතිමෝක්ෂයේ) දැක්වෙන බරපතළ ම වැරදි හතර හැඳින්වෙන්නේ "පාරාජිකා"යනුවෙනි. පාරාජිකා යනු "පරාජය වීම" හෙවත් ශාසනයෙන් සදාකාලිකවම කැපී යාමයි. මෙහි පළමු වැනි පාරාජිකාව වන්නේ "මෛථුන සේවනයයි" (කායික සංසර්ගයේ යෙදීමයි).

• යම් භික්ෂුවක් ස්වේච්ඡාවෙන් කිසියම් ස්ත්‍රියක හෝ පුරුෂයකු සමග කායිකව සංසර්ගයේ යෙදෙන්නේ නම්, එම ක්ෂණයේ දී ම උන්වහන්සේ ගේ භික්ෂුභාවය අහෝසි වී යයි.
• විනය පිටකයේ දැක්වෙන උපමාවකට අනුව, හිස සිඳ දැමූ මිනිසෙකුට නැවත ජීවත් විය නොහැකි සේ, පාරාජිකා වූ භික්ෂුවකට නැවත කිසි දිනක උපසම්පදා භික්ෂුවක් විය නොහැකි ය.

පැවිද්දේ අරමුණ සහ කාෂාය වස්ත්‍රයේ ගෞරවය

භික්ෂුවක් හිසකෙස් බා, සිවුරු පොරවා ගන්නේ ලෞකික සැප සම්පත් සහ කාම ආශ්වාද අතහැරීමේ (නෙක්ඛම්ම) සංකේතයක් වශයෙනි. සිවුර යනු රහතුන් වහන්සේලා ගේ ධජයයි. එවැනි පූජනීය වස්ත්‍රයක් පොරවාගෙන, සමාජයේ ඉහළ ම ගෞරවය සහ දානය වළඳමින්, රහසින් කාමයේ ආශ්වාදය සෙවීම හෝ අසරණයන් අපයෝජනය කිරීම භික්ෂුත්වයට කිසිසේත්ම නොගැලපෙන, බුද්ධ ශාසනය මුල් අවුල් කරන නින්දිත ක්‍රියාවකි.

3. බෞද්ධ සමාජයට දෙන වැරදි ආදර්ශය සහ සිදු වන ආයතනික හානිය

සමාජයක සාමාන්‍ය පුද්ගලයකු කරන වරදකට වඩා, සමාජයේ මුදුනේ සිටින ආගමික නායකයකු කරන වරදක බලපෑම සහ විනාශය සිය දහස් ගුණයකින් වැඩි ය. අටමස්ථානාධිපති නමැති ඉහළ පෙළේ නායක භික්ෂුවක් මෙවැනි සදාචාර විරෝධී ක්‍රියාවකට සම්බන්ධ වීමෙන් බෞද්ධ සමාජයට සිදුවන හානිය සුළුපටු නොවේ.

එය පහත පරිදි ලියා තියන්නම්,

(නායක භික්ෂුවකගේ විනය විරෝධී ක්‍රියාව නිසා

ඇතිවන සමාජ තත්ත්ව)

├──> ගිහි ජනතාව ගේ ශ්‍රද්ධාව සහ විශ්වාසය මුළුමනින්ම බිඳ වැටීම

├──> තරුණ පරපුර ආගමෙන් ඈත් වීම

└──> සමස්ත මහා සංඝරත්නය ම සමාජයේ ගැරහීමට ලක් වීම

ශ්‍රද්ධාව බිඳ වැටීම

බුදුරජාණන් වහන්සේ විනය නීති පැනවීමේ ප්‍රධානතම අරමුණක් ලෙස දැක්වූයේ "අප්පසන්නානං වා පසාදාය, පසන්නානං වා භිය්‍යෝභාවාය" යන්නයි. එනම්, නොපැහැදුණු අය පැහැදවීම සහ පැහැදුණු අය ගේ ශ්‍රද්ධාව තවදුරටත් වර්ධනය කිරීමයි. මෙවැනි සිදුවීම් නිසා සාමාන්‍ය උපාසක උපාසිකාවන් තුළ ශාසනය කෙරෙහි ඇති ශ්‍රද්ධාව සහ ගෞරවය මුළුමනින්ම පළුදු වේ. ජනතාව පන්සලෙන් සහ මහා සංඝරත්නයෙන් ඈත් වීමට මෙය සෘජුවම බලපායි.

සමාජ සදාචාරය පිරිහීම

"යථා රාජා තථා ප්‍රජා" යන න්‍යායට අනුව, සමාජයට සදාචාරය කියා දිය යුතු උතුමන්ම මෙවැනි ක්‍රියාවල නිරත වන විට, ගිහි සමාජය තුළ ද පිරිහීම වේගවත් වේ. "රටේ ඉහළම නායක හාමුදුරුවොත් මෙහෙම කරනවා නම් අප වැරදි කළාම මොකද?" යන වැරදි සහ අන්තරායකර සිතුවිල්ල සාමාන්‍ය ජනතාව තුළ, විශේෂයෙන් ම තාරුණ්‍යය තුළ ඇති විය හැකි ය.

ශාසන විරෝධී බලවේගවලට අවස්ථාව ලැබීම

මෙවැනි සිදුවීම් බුදු දහමට සහ බෞද්ධ සංස්කෘතියට එරෙහිව ක්‍රියා කරන විවිධ බාහිර බලවේගවලට ලැබෙන ප්‍රබල ආයුධ වේ. ඔවුන් මාධ්‍ය සහ සමාජ මාධ්‍ය ඔස්සේ සමස්ත භික්ෂු සමාජයම එකම මිනුම් දණ්ඩකින් මනිමින්, බුදු දහමේ වටිනාකම අවතක්සේරු කිරීමට සහ බෞද්ධයන් වෙනත් ආගම් වෙත ආකර්ෂණය කර ගැනීමට මෙය අවස්ථාවක් කර ගනී.

4. නිගමනය සහ කාලීන අවශ්‍යතාව; ශාසන ශෝධනය

බුදු දහම යනු පුද්ගල කේන්ද්‍රීය දර්ශනයක් නොව, ප්‍රතිපත්ති කේන්ද්‍රීය දර්ශනයකි. යම් භික්ෂුවක් විනය පිරිහී වැරදි මගක ගිය පමණින් බුදුරජාණන් වහන්සේ දේශනා කළ උතුම් ශ්‍රී සද්ධර්මයේ පවිත්‍රත්වයට හෝ වටිනාකමට කිසිදු හානියක් නොවේ. වැරැද්ද පවතින්නේ ධර්මය තුළ නොව, ධර්මය සහ විනය නිසි ලෙස තම ජීවිතයට උපයෝගී කර නොගත් පුද්ගලයා තුළය.

කෙසේ වුව ද, අටමස්ථානය බඳු පූජනීය ස්ථානවල පවිත්‍රත්වය සහ ගෞරවය රැක ගැනීම උදෙසා වහාම ක්‍රියාත්මක විය යුතු ය. මේ සම්බන්ධයෙන් රටේ පවතින සාමාන්‍ය අපරාධ නීතිය තරාතිරම නොබලා අකුරට ම ක්‍රියාත්මක කළ යුතු අතර ම, මහානායක හිමිවරුන් ප්‍රමුඛ කාරක සංඝ සභා වහාම මැදිහත් වී විනයානුකූලව අදාළ පුද්ගලයින් ශාසනයෙන් නෙරපා හැරීමට (ශාසන ශෝධනයක් කිරීමට) පියවර ගත යුතු ය.

ශාසනයේ පැවැත්ම තීරණය වන්නේ නාමික භික්ෂූන් ගේ සංඛ්‍යාව මත නොව, සීලවන්ත, ගුණවන්ත භික්ෂූන් වහන්සේලා ගේ ප්‍රතිපදාව මත පමණි. එසේ නොවුනහොත් කියන්නට ඇත්තේ " මගේ රටට දළදා හිමි සරණයි" යනුවෙන් පමණ ය.

Dhammika P Ranasooriya