විශේෂාංග

ශ්‍රී ලංකාව අද මුහුණ දෙමින් සිටින්නේ නූතන ඉතිහාසයේ කිසිදා පෙර නොවූ විරූ අර්බුදයකට ය. මෙය හුදෙක් පෙර අර්බුද මත තවත් අර්බුදයක් ගොඩගැසීමක් පමණක් නොවේ. එය නිදහසින් පසු මේ රට මුහුණ දුන් ඕනෑ ම දෙයකට වඩා ගැඹුරු, පුළුල් සහ අතිශය භයානක තත්ත්වයකි.

විසඳා නොගත් ව්‍යුහාත්මක අසාර්ථකත්ව බරින් ආර්ථිකය හෙම්බත් වී ඇත. ජාතික ආරක්ෂාව නිහඬව ම පාවාදීමට ලක්ව තිබේ. අධිකරණ පද්ධතිය මහජන විශ්වාසය පළුදු වන තරමේ පීඩනවලට මුහුණ දෙයි. ප්‍රධාන සිරස්තලවල පළ නොවූව ද මාධ්‍ය නිදහස දිනෙන් දින හැකිළෙමින් පවතී. සමාජීය බැඳීම් පුපුරා යමින් තිබේ. ආගමික සහජීවනය අව්‍යාජ ගෞරවයකින් නොව දේශපාලන වාසි තකා කළමනාකරණය වන මවාපෑමක් බවට පත්ව ඇත. ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය ක්‍රියාත්මක වනවා වෙනුවට රඟදැක්වෙමින් පවතී. දුර්වල වූ ජාතියක් වටා භූ-දේශපාලනික බලවේග සිය පටු න්‍යාය පත්‍ර පෙරදැරි කරගනිමින් සැරිසරයි. මේ රට කෙළින් රඳවාගෙන සිටින සෑම ප්‍රධාන කුලුනක් ම එකවර පීඩනයට ලක්ව තිබේ. ඉතිහාසයේ කිසිදා මෙවැනි දෙයක් මෙලෙස එකවර සිදු වී නැත. එහෙත් ආණ්ඩුව මේ සෑම දර්ශකයක්ම වරදවා වටහා ගනිමින් සිටියි.

ජනතාව තවමත් තමන් සම සිටින බව ඔවුහු සිතති. භාණ්ඩාගාරය පිරී ඉතිරී ඇති බවත්, අපනයන වර්ධනය වන බවත්, ජීවන වියදම අඩු වන බවත්, විදේශ සංචිත ශක්තිමත් වන බවත්, ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය මල්පල ගන්වන බවත්, ආගමික සහජීවනය උපරිමයෙන් පවතින බවත්, මාධ්‍ය නිදහස උතුරා යන බවත් ඔවුහු විශ්වාස කරති. ඔවුහු මනඃකල්පිත ලෝකයක් මවාගෙන, ඒ තුළ හිඳිමින් රට පාලනය කරති. එම මුළාව ආණ්ඩුවේ විශාලතම දුර්වලතාව වන අතර, රටේ විශාලතම අනතුර ද එය යි.

නොවැම්බර් අයවැය ඔවුන් ගේ සැබෑ තත්ත්වය නිරාවරණය වන තීරණාත්මක මොහොත වනු ඇත. ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මුහුණ දෙන්නේ කිසිසත් ම විසඳිය නොහැකි ගණිතමය අර්බුදයකට ය. මහජන ප්‍රසාදය රඳවා ගැනීම සඳහා ඔහුට ජනප්‍රියවාදී අයවැයක් ඉදිරිපත් කිරීමට සිදුව ඇතත්, ඔහු ගේ දෑත් සහමුලින්ම බැඳ දමා ඇත. ඔහුට අර්ථවත් ලෙස වැටුප් වැඩි කළ නොහැකි ය; බදු බර අඩු කළ නොහැකි ය; සහනාධාර පුළුල් කළ නොහැකි ; යටිතල පහසුකම් සඳහා බරපතළ ආයෝජනයක් කළ නොහැකි ය; අධ්‍යාපන ප්‍රතිපාදන වැඩි කළ නොහැකි ය. දැඩි මූල්‍ය විනයෙන් මඳක් හෝ බැහැර වූ සැණින් ආර්ථික අවුල් ජාලයක් නිර්මාණය වේ. එහෙත් ජනතාවට සහන නොදී එම මූල්‍ය විනය පමණක් පවත්වාගෙන ගියහොත්, මහජන පීඩනය උත්සන්න වී ජනතාව ගේ ඉවසීමේ සීමාව ඉක්මවා යනු ඇත. මෙම උගුලෙන් ගැලවීමට පහසු මාර්ගයක් නැත. ඇත්තේ සිව්දිගින් තාප්ප කඩා වැටෙන්නේ කවදාද යන ප්‍රශ්නය පමණි.

වර්තමාන දේශපාලන කරළියේ සිටින ඕනෑ ම අයකුට වඩා මෙය හොඳින් ම තේරුම් ගෙන සිටින්නේ දිලිත් ජයවීර ය.

විශ්වවිද්‍යාල සමයේ සිට ම පවතින ක්‍රමයට එරෙහිව සටන් කළ, කිසිවක් නැති තැනින් මහා ව්‍යාපාර ගොඩනැගූ, මතවාද, මහජන ව්‍යාපාර සහ සන්නාම බිම් මට්ටමේ සිට නිර්මාණය කළ මිනිසකු ලෙස, විශ්වාසය බිඳ වැටුණු විට සිදුවන්නේ කුමක්දැයි ඔහු මැනවින් දනී. මිනිසුන් ගේ විශ්වාසය නැති වූ විට බිඳවැටීම ක්ෂණිකව සහ කිසිදු අනතුරු ඇඟවීමකින් තොරව සිදුවන බව ව්‍යවසායකයකු ලෙස ඔහු අත්දැකීමෙන්ම දනී. නමුත් මෙම නිශ්චිත මොහොතේ දිලිත් තේරුම් ගත යුතු වැදගත්ම කරුණක් තිබේ. අන් අය නිර්මාණය කළ විනාශයට ඔහු වගකිව යුතු නැත. එම බර තමන් ගේ කරපිට පැටවීම නුවණට හුරු නොවන අතර උපායමාර්ගිකව ද මහා විනාශයකි. ඉතිහාසයේ ශ්‍රේෂ්ඨතම නායකයින් වූයේ බිඳවැටීම් වළක්වාගත් අය නොවේ. ඒ බිඳවැටීමක් තුළින් නැවත නැගිටීමකට මාවත විවර වන විට, නිවැරදි සූදානමකින්, නිවැරදි කණ්ඩායමක් සමග, නියම ස්ථානයේ නොසැලී සිටි මිනිසුන් ය. මේ මොහොත දිලිත්ව සූදානම් කරමින් සිටින්නේ ඒ ඓතිහාසික භූමිකාව වෙනුවෙනි. ඒ සඳහා වන සූදානම දැන් ම ආරම්භ විය යුතු ය.

ව්‍යවසායකත්ව රාජ්‍යයක් පිළිබඳව දිලිත් ප්‍රබලව හඬක් නැගුවේ ය. දේශපාලනඥයින් මත යැපෙන ක්‍රමයක් වෙනුවට ව්‍යවසාය, නවෝත්පාදනය සහ මානව බුද්ධිය තුළින් ප්‍රශ්න විසඳන ශ්‍රී ලංකාවක් ගොඩනැගීම ගැන ඔහු කතා කළේ ය. ශ්‍රී ලංකාවට ඇති එකම ශක්‍ය අනාගතය ව්‍යවසායකත්ව රාජ්‍යයක් බව ඔහු අවංකව ම විශ්වාස කරන්නේ නම්, එහි අත්තිවාරම දැමිය යුත්තේ දැන් ය. ආණ්ඩුව පාලන අර්බුදයක පැටලී සිටින අතරතුර, විපක්ෂය චෝදනා එල්ල කරමින් වාචික යුද්ධ වෙනුවෙන් ශක්තිය කා දමන අතරතුර, අනෙක් සියල්ලන් ම තම මුවින් සටන් කරද්දී, සර්වජන බලය සිය මොළයෙන් සටන් කිරීම ආරම්භ කළ යුතු ය.මෙය මූලික උපායමාර්ගික පරිවර්තනයක් සඳහා එළැඹි මොහොත යි.

ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය, ආර්ථික සහන, මාධ්‍ය නිදහස, ආගමික සහජීවනය සහ අධිකරණයේ ස්වාධීනත්වය වෙනුවෙන් සර්වජන බලය පූර්ණ ශක්තියෙන් සහ දැඩි අධිෂ්ඨානයෙන් දිගට ම සටන් කළ යුතු ය. නමුත් ඒ සමග ම, විකල්ප ආණ්ඩුවක බුද්ධිමය සහ ප්‍රතිපත්තිමය ව්‍යුහය ගොඩනැගීම ද ව්‍යාපාරය ආරම්භ කළ යුතු ය. සැබෑ ප්‍රතිපත්ති, පර්යේෂණ මත පදනම් වූ ස්ථාවර, සහ ආනයනික දෘෂ්ටිවාදාත්මක ආකෘති වෙනුවට ශ්‍රී ලංකාවේ යථාර්ථය මත පරීක්ෂා කරන ලද ආර්ථික සැලසුම් සකස් විය යුතු ය. එය විශ්වාසය තැබිය හැකි තරම් නිශ්චිත වූත්, බලාපොරොත්තුවක් දල්වන තරම් නිර්භීත වූත් පාලන දැක්මක් විය යුතු ය.

සියවසේ සටන වෙනුවෙන් දිලිත් තම කණ්ඩායම ඒකරාශී කළ යුතු ය. ඉහළ පෙළේ නායකත්වයේ සිට බිම් මට්ටමේ සිටින සර්වජන සභා නායකයින් දක්වාත්, පසුබිමේ සිටින ප්‍රතිපත්ති සම්පාදකයින් ගේ සිට රට පුරා වේදිකා මත සිය ආත්මවිශ්වාසය ප්‍රකාශ කරන තරුණ හඬවල් දක්වාත් සියලු දෙනා ම එකතු විය යුතු ය. කාලය වෙනස් වී ඇති බව මෙම ව්‍යාපාරයේ සිටින සෑම පුද්ගලයකු ම තේරුම් ගත යුතුය. හුදු 'විපක්ෂයේ අදියර' දැන් 'පාලනය සඳහා සූදානම් වීමේ අදියර' දක්වා පරිවර්තනය විය යුතු ය. 'අරමුණ' වැඩසටහනේ සිට අද පවතින බලගතු තත්ත්වය දක්වා සර්වජන බලය ගොඩනැගූ සටන්කාමී ආත්මය, දැන් විපක්ෂයේ විශ්වාසනීයත්වය පෙන්වීමට පමණක් නොව, රට පාලනය කිරීමේ හැකියාව ගොඩනැගීම සඳහා ද මෙහෙයවිය යුතු ය.

මන්ද, සියලු ආණ්ඩු ප්‍රමාද වී තේරුම් ගන්නා සත්‍යය වත්මන් ආණ්ඩුව ද අවසානයේ වටහා ගනු ඇත. තමන් පසුපස සිටින බව ඔවුන් සිතූ ජනතාව ඇත්තට ම කළේ නිහඬව බලා සිටීම යි; ඒ නිරීක්ෂණය කිරීම යි; ඒ පොරොන්දු වූ දේ සහ ඉටු කළ දේ අතර පරතරය මැන බැලීමයි. නියම මොහොත පැමිණි විට ශ්‍රී ලාංකිකයන් ඡන්ද පෙට්ටිය ඉදිරියේ දුන් තීන්දු අතිශය තීරණාත්මක විය. ඔවුන් අතීතයේදී එය කළේ ය. ඔවුන් නැවතත් එය කරනු ඇත.

දැන් ඇති එකම ප්‍රශ්නය නම්, ඒ මොහොත පැමිණෙන විට සර්වජන බලය ඊට සූදානම්ව සිටී ද යන්න යි; හුදෙක් බලය දිනා ගැනීමට පමණක් නොව, එම බලය වගකීමෙන් යුතුව ක්‍රියාත්මක කිරීමට සූදානම් ද   යන්න යි; හුදෙක් අසාර්ථකත්වය විවේචනය කිරීමට පමණක් නොව, තම පරිපාලන හැකියාව ප්‍රායෝගිකව ඔප්පු කිරීමට සූදානම් ද  යන්නයි; හුදු බලාපොරොත්තු දල්වන්නට පමණක් නොව, ඒවා සැබෑවක් බවට පත් කිරීමට සූදානම් ද යන්නයි.

දිලිත් නිර්මාණය වී ඇත්තේ මෙන්න මේ වෙනුවෙනි. මීට පෙර ඔහු මුහුණ දුන් සෑම සටනක් ම, ඔහුට එල්ල වූ සෑම ප්‍රහාරයක් ම, සහ හුදකලාව කෙළින් සිටීම එකම අවංක විකල්පය වූ මොහොතක ඔහු තනිවම නැගී සිටි සෑම තත්පරයක් ම, මීට පෙර කිසිදා නොදැරූ තරමේ මහා වගකීමක් උදෙසා ඔහුව සූදානම් කළ මංසලකුණු විය. රට සිය ඉතිහාසයේ වඩාත් ම බරපතළ සන්ධිස්ථානය දෙසට ගමන් කරමින් තිබේ. එම සන්ධිස්ථානයේ දී පැහැදිලි දැක්මකින්, පරිපූර්ණ සූදානමකින් සහ රටේ පුනර්ජීවනය වෙනුවෙන් පෙරමුණ ගැනීමට සූදානම් වූ කණ්ඩායමක් සමග යමකු නොසැලී සිටිය යුතු ය.

උපායමාර්ගික සැලසුම වෙනස් විය යුතු ය; නව දැක්මක් සහ හදිසි අවශ්‍යතාවක් පෙරදැරිව කණ්ඩායම එක්සත් විය යුතු ය; වර්තමානය සමඟ පොරබැදීමෙන් ඔබ්බට ගොස් අනාගතය ගොඩනැගීම දක්වා ව්‍යාපාරය පරිවර්තනය විය යුතුය. මන්ද ඒ තීරණාත්මක මොහොත, බොහෝ දෙනා සිතනවාට වඩා වේගයෙන් එය පැමිණෙමින් තිබේ. ශ්‍රී ලංකාවට අවශ්‍ය වන්නේ හුදු ධෛර්යය පමණක් නොවේ.

එයට අවශ්‍ය වන්නේ උපරිමයෙන් සූදානම් වූ, තම ප්‍රශස්තම ශක්තියෙන් නැගී සිටින සර්වජන බලය යි.

සටහන -  නවම් මීගොඩ