විශේෂාංග

යුද්ධය යනු කිසි දිනෙක අභිෂේක කළ යුත්තක් නොවේ. මිනිසකු තවත් මිනිසකු ගේ ලෙයින් තම ජයග්‍රහණය හෝ පරාජය සනිටුහන් කිරීම තරම් මෙලොව අඥාණකමක් තවත් නැත. එහෙත්, දශක තුනක් තිස්සේ මව්බිමේ හදවත පළා දමමින්, ජාතික ධනයත්, තරුණ ජීවිතත් බිලිගත් මහා සාපයකට ශ්‍රී ලාංකිකයන් ලෙස අපට මුහුණ දීමට සිදු විය.

අද ඒ අමිහිරි අතීතයට තිත තැබූ දිනය යි. ලෙයින් සහ කඳුළින් ලියවුණු ඒ ඉතිහාසය නිමා කරන්නට දිවි හිමියෙන් කැප වූ රණවිරුවන් සහ එදා දේශපාලන නායකත්වය, නිවැරදි සිහිබුද්ධියෙන් යුතු ජාතියක් ලෙස අප කෘතවේදීව සිහිපත් කළ යුතු ය.

වසර තිහක් තිස්සේ මරණයේ සෙවණැලි මධ්‍යයේ, අවිනිශ්චිත හෙට දවසක් වෙනුවෙන් ගැහෙමින් තිබූ ජන හදවත් අපට අමතක නැත. බලයට පත් වූ විවිධ ආණ්ඩු මේ ලේ වැගිරීම් නැවැත්වීමට විවිධ මාවත් සෙවූහ. ඒ වෙනුවෙන් සමහර නායකයින්ට තම ජීවිතයෙන් ම වන්දි ගෙවන්නට සිදු විය; තවත් සමහරුන්ගේ ඇස්, ඉස්, මස්, ලේ මේ පොළොවට දන් දෙන්නට සිදු විය. ගම්බිම් පිටින් අළු දූවිලි වී යද්දී, සිල්වත් මහ සඟරුවන සමූලඝාතනය වෙද්දී, මුලින් ජාතිවාදී මුහුණුවරකින් ඇරඹි සන්නද්ධ අරගලය කෙමෙන් කෙමෙන් සිත්පිත් නැති, මිලේච්ඡත්වය දක්වා පරිවර්තනය විය. මල් කැකුළු වන් කුඩා දරුවන් මව්පියන්ගෙන් උදුරාගෙන ගොස් සොල්දාදුවන් කළ බව වාර්තා විය. එය කෙතරම් බිහිසුණුද? ලොව දරුණුතම සටන් ක්‍රමයක් වූ ම්ලේඡ්ඡ මරාගෙන මැරෙන බෝම්බ ප්‍රහාරවලින් මුළු රටම නැවත නැවතත් කම්පනයට පත් විය.

ආනන්ද මාතාව ගේ සෙවණේදීත්, ශ්‍රී ලංකා යුද්ධ හමුදාව තුළදීත් මා ඉගෙන ගත්තේ මව්බිමට පණ මෙන් ආදරය කරන්නටයි. එබැවින් මේ විනාශ දකිද්දී අප හදවත බලවත් වේදනාවෙන් සහ කම්පනයෙන් මිරිකී ගියේය. ලෝකයේ කුමන රටක, කුමන උසස් තැනක සිටිය ද දකුණු පපුවේ ශ්‍රී ලංකා ජාතික ධජය රැඳි ලාංඡනය දිදුලන්නට වූයේ ඒ නිසාම ය. ලොව කොතැනක හෝ ජාතික ගීය ඇසෙන සැණින් නැගී සිට, දකුණත වම් පපුවේ තබා ගන්නා තරමටම දේශප්‍රේමය  ලේ නහර පුරා දිව ගියේ ය. රටේ මිනිසුන් නසන, රටේ ධනය විනාශ කරන මේ සාපලත් යුද්ධය කෙසේ හෝ අවසන් විය යුතුය යන්න ජීවිතයේ දිනපතා දැල්වුණු ප්‍රාර්ථනාව විය.

මාවිල්ආරු සොරොව්ව වසා දැමීමත් සමග ඒ සඳහා වූ ඓතිහාසික නිමිත්ත උදා විය. එදා දේශපාලන නායකත්වයත්, රණවිරුවනුත් එක්ව ත්‍රස්තවාදයේ අවසානය සනිටුහන් කරන්නට දැවැන්ත මෙහෙයුමක් අරඹා තිබිණි. එහෙත් සටන මධ්‍යයේ ඇති වූ දේශපාලන අස්ථාවරත්වය හමුවේ ආණ්ඩුව අයවැයෙන් පැරදී බිඳ වැටෙන ලකුණු පහළ විය. බලපෑම් එල්ල වෙමින් තිබිණි. ජාතියේ සැබෑ නිදහස සහ විමුක්තිය ප්‍රාර්ථනා කළ අපට, ඒ තීරණාත්මක මොහොතේ එවකට ජනාධිපතිවරයා විසින් කළ ආරාධනය කිසිසේත්ම මගහැරිය නොහැකි විය.

මව්බිම වෙනුවෙන් උපදින ජයග්‍රහණයේ මහා පවුරට කුඩා හෝ වැලි කැටයක ශක්තියක් වන්නට පටු පක්ෂ දේශපාලන වාසි, තාන්න මාන්න පසෙක තැබුවෙමු. ආණ්ඩුව සමග එක්ව යුතුකම කොටස පමණක් ඉටු කළෙමු. කාර්යය නිම වූ පසු නැවතත් නිහඬව ඉන් ඉවත් විය. කවදා හෝ දිනක හෘදය සාක්ෂිය විමසන විට, "එදා මම මගේ මව්බිම වෙනුවෙන් යුතුකම ඉටු කළෙමි" යන සිතිවිල්ල ආත්මයට සදාකාලික සහනයක් සහ සතුටක් ගෙන දෙනු ඇත.

අපේ රණවිරුවන් යුද වැදුණේ කවර හෝ ජාතියක් විනාශ කරන්නට හෝ ජන සංහාරයක් සිදු කරන්නට නොවේ. ඔවුන් සටන් කළේ දිනෙන් දින බලවත් වූ මිලේච්ඡ ත්‍රස්තවාදය මේ පොළොවෙන් මුලිනුපුටා දැමීමටයි; අකාලයේ නිකරුණේ මියැදෙන මිනිස් ජීවිතවලට අභයදානය දීමටයි; අපේ අනාගත දරු පරපුරට මේ ජරාජීර්ණ, ලේ වැකුණු අතීතය වෙනුවට සැබෑ නිදහසේ හුස්ම ගන්නා සුන්දර මව්බිමක් දායාද කිරීමටයි.

අවසාන වශයෙන් මේ මහපොළොව වෙනුවෙන් සටන් වැදී මියගිය, ආබාධිත වූ වීරෝදාර රණවිරුවන් මෙන්ම, කිසිදු වරදක් නැතිව ත්‍රස්ත ප්‍රහාර හමුවේ දිවි අහිමි කරගත් සිංහල, දෙමළ සහ මුස්ලිම් සිවිල් වැසියන් ද එකලෙස සිහිපත් කරමු. එමෙන්ම, විවිධ පෙළඹවීම් සහ බලකිරීම් හෝ වැරදි මඟපෙන්වීම් මත අවි අතට ගෙන යුද වැදී මියගිය ඒ අසරණ දරුවන් සහ තරුණයින් දෙසද මානුෂීය දෑසින් බලමින් ඔවුන්ව ද සිහිපත් කරමු.

සියල්ලන්ටම සාමය අත්වේවා !

කරු ජයසූරිය - නායක, සාධාරණ සමාජයක් සඳහා වන ජාතික ව්‍යාපාරය